Uit de ‘bipokast’

Bijna twee jaar na mijn diagnose ‘Bipolaire stoornis type 2’, vond ik het tijd om mezelf te laten zien zoals ik écht ben.
Regelmatig lees ik dat sommige mensen met dezelfde diagnose dit jarenlang geheimhouden voor de buitenwereld. Meestal komt dat voort uit angst- en schaamtegevoelens. Toen ik op een gegeven moment las dat iemand het maar liefst 8 jaar verborgen heeft gehouden, sprak ik binnen een paar seconden met mezelf af dat ik dat niet ging doen. Ik wist dat ik niet zó ontzettend lang met een ‘geheim’ wilde en kon rondlopen. Niet te doen.

Eerlijk gezegd heb ik mezelf een beetje geforceerd om hiermee naar buiten te komen. Eigenlijk was ik er nog niet helemaal klaar voor maar angst is immers een slechte raadgever.

Het moment dat ik de post voor Instagram had geschreven en op ‘delen’ drukte, liet ik mijn hoofd in mijn handen vallen en de tranen vlogen in de rondte. Ik trilde en tegelijkertijd sloeg de hoofdpijn snoeihard toe. Man man man, wat vond ik dat spannend! Mijn moeder pakte me bij mijn pols, gaf me een knuffel en zei: “Es, je doet het goed. Het is er nu uit en dit is wat je wilt. Ik ben trots op je.” Wat een mooi mens is het ook hè…

Na het posten ontdekte ik dat een deel van de tekst miste dus ‘Verwijderen’ was weer snel ingedrukt. Gadverdarrie, ik had zojuist al een hartaanval gehad en nu moest ik dat ‘deelmoment’ opnieuw beleven. Gelukkig heb ik standaard een AED in mijn handtas (iets met snel schrikken) en kan moeders reanimeren.

Hieronder de post die ik februari dit jaar (2021) heb geplaatst:


F U C K   I T

-De andere kant van mij- ….. en haar naam is Gréthá (dit leg ik later uit in mijn verhaal 😉).

Wat ik nu ga delen vind ik heel spannend en het is iets wat totáál buiten mijn comfortzone ligt. De schaamte en de angst voor afwijzing zijn namelijk groot, maar toch gaat mijn ‘masker’ er nu af.

Sinds 2019 heb ik de wetenschap dat ik een bipolaire aandoening heb. Dit is een psychische en chronische hersenaandoening die zich kenmerkt door uitersten in stemming en activiteit, namelijk depressie en (hypo)manie afgewisseld met klachtenvrije periodes. Het zijn stemmingen buiten de kaders, ofwel: té somber of té hyper en dit komt door een chemische disbalans in het brein. 

De duidelijkheid nu is erg prettig!

Vanzelfsprekend vind ik het flink kut, maar ik heb ‘gewoon’ pech. Ik kan er niets anders van maken. Het is onder andere genetisch en helaas ben ik deze dans niet ontsprongen. Ik vind de volgende uitspraak een enorme dooddoener maar ik gooi ‘m er toch tegenaan: “Het is zoals het is”. 

Het is niet te genezen maar erg goed te behandelen. Bipolariteit onbehandeld laten is totaal onverstandig. 

Door een gezonde leefstijl, gesprekstherapie, medicatie en bepaalde vaardigheden kan ik er nu zo goed mogelijk voor zorgen dat ik de ziekte onder controle kan houden en niet andersom. Deze genoemde punten verminderen de kans op een terugval en de chemische balans in mijn hersenen blijft er op deze manier beter in. 

Zolang de stemmingsschommelingen binnen de kaders blijven, kan ik een goed en gelukkig leven leiden. Dat is positief! Daar houd ik van.

Ik zeg vaak dat iemand mijn verhaal ‘moet verdienen’. Hier bedoel ik mee dat ik mijn ziekte alleen deel met mensen die een grote rol spelen of nog gaan spelen in mijn leven.

De reden dat ik mijn verhaal nu op Instagram deel is omdat ik andere mensen met een psychische kwetsbaarheid het gevoel wil geven dat ze hier niet alleen in staan. 

Daarnaast wil ik meehelpen om het stigma hierop verder te reduceren en wellicht kan ik ervoor zorgen dat andere mensen ook achter hun schaamte vandaan willen komen. 

Dit heeft mij namelijk ook enorm geholpen. Social media heeft een groot bereik waardoor dit voor mij een logische keuze is.

Nu heb ik een vrij sneu aantal volgers maar dat geheel terzijde 😂 Het gaat om het idee.

Wat betreft Gréthá: zo noem ik het bipolaire deel van mijn brein. Dit helpt me om de boel wat beter van een afstandje te kunnen bekijken en daarnaast omdat ik het een grappige naam vind wat je zo lekker kunt uitspreken als ‘Gréthááá’. Lekker boers dus 👩🏻‍🌾

Ik vind deze beste Gretha nogal eens een trut. Ze probeert soms te klooien met mijn gedachten, gevoelens en gedrag maar het gezonde deel van mijn brein, Esmée dus, is recalcitrant genoeg om haar hierop aan te spreken. Momenteel wint zij nog vaker dan ik, maar ik ga niet minder dan voor gelijkspel.

Ik blijf oefenen om die meid vaker te laten verliezen. Echter wonen wij wel samen in mijn bovenkamer dus het is wel zo fijn dat we elkaar de hersens niet inslaan. (Leuke woordgrap.) Teamwork is key! 🤝

Ik ga de aandoening overigens niet leuker maken dan het is, integendeel. Het is iets dat mij regelmatig kan belemmeren en het vraagt om veel uithoudingsvermogen, wilskracht en moed.

Ondanks deze diagnose ben ik in de basis nog steeds dezelfde ‘Es’: een nuchtere Drentse boerin die zoveel mogelijk positiviteit in haar leven wil toevoegen. Sociaal, empathisch en betrokken is ook wat ik ben met daarnaast mijn imperfecties. 

Ik vind mezelf een gek wijf, maar dan op een respectvolle manier.

Nog steeds houd ik van sneue, droge en ruige grappen en tegelijkertijd helpt dit me wanneer ik in een (te) lage stemming zit.

Weer vertrouwen krijgen, zelfverzekerd zijn op een gezonde manier en de schaamte voorbij, dat is wat ik wil. PUNT. BRING IT ON!

Veel liefs, Es 🙋🏻‍♀️

%d bloggers liken dit: